ನಿನ್ನ ನೆನಪಲ್ಲಿ..

ಆ ಸಮುದ್ರದಂಚಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು
ದಿಗಂತದಲ್ಲಿ ಮೂಡುತ್ತಿದ್ದ
ತಾರೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ್ದೆ,
'ನನ್ನ ರಾಧೆ ಕ್ಷೇಮವೇ?'
ಬೆಳ್ಳಗೆ ನಕ್ಕುಬಿಟ್ಟಿದ್ದವಲ್ಲ -
ಇವನಿಗೆ ಭಾಮೆಯರ ಬರವೆಂದೇ?
ಯಾರಾದರೂ ನನ್ನ ಪತ್ನಿಯಾದಾರು,
ನಿನ್ನಂತೆ ನನ್ನೊಳಗಿನ ರಾಧೆಯಾದಾರೇ?
ಎಲ್ಲವೂ ಖಾಲಿಯೆನಿಸಿದಾಗ,
ಉಸಿರು ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವಾಗ,
ಜೀವವಾಹಿನಿಯಂತೆ ಮನದಲ್ಲಿ
ಮೂಡಿ ಬರುವವಳು ನೀನೇ!
ಆಗೆಲ್ಲ ನಾನು ಯಮುನೆಯ
ತೀರದಲ್ಲಿ ನಡೆದಾಡುತ್ತೇನೆ -
ಹೀಗೆ, ಸುಮ್ಮನೆ, ಮೌನವಾಗಿ..
ನಿನ್ನ ನೆನಪುಗಳೊಡನೆ
ನನ್ನ ಎದೆಗೂಡ ಬತ್ತಿ
ಹೊತ್ತಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ, ಮೆಲ್ಲನೆ,
ಕೃಷ್ಣನ ಬೆಳಗಲೆಂದು..
ಆ ಮಂದ ಬೆಳಕಲ್ಲಿ
ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣದಂತಿರುವ ನಿನ್ನ
ಬಿಂಬವ ಕಾಣುತ್ತೇನೆ - ಅದೇಕೋ
ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಎದೆಯುಬ್ಬುತ್ತದೆ.
ರಾಧೆಯೇ ಪ್ರೀತಿಯಾದದ್ದೆಂದು?
ಯಮುನೆಯ ತಡಿಯಲ್ಲಿ,
ಮುಷ್ಟಿಯಂತರದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು
ಕೈಯಳತೆಗೂ ಮೀರಿ ದೂರವಿದ್ದೆವಲ್ಲ, ಆಗಲೇ?
ಪ್ರೀತಿಯ ಮಾತೊಂದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು
ಉಳಿದೆಲ್ಲ ಹರಟಿದ್ದೆವಲ್ಲ, ಆಗಲೇ?
ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದಾಗಿ ನಾನು
ರಾಧಾಕೃಷ್ಣನಾದೆ, ರಾಧಾಮಾಧವನಾದೆ
ನೀ ಮಾತ್ರ ಯಾವ ಹೆಸರಿಗೂ
ಅಂಟದೇ ಮೌನಿಯಾದೆಯಲ್ಲ?
ಆಹ್! ಒಳಗೆಲ್ಲೋ 'ಚಳಕ್' ಎಂದ
ಸದ್ದು ಕೇಳಿಸಿತೇ, ರಾಧೇ?
ದೃಶ್ಯ ಮಂಜಾಗುತ್ತಿದೆ,
ಕತ್ತಲೆ ಧೃಢವಾಯ್ತೇ? ಇಲ್ಲ,
ಚಂದ್ರನಿದ್ದಾನೆ - ಆಗಸದಲ್ಲೂ,
ಕೆನ್ನೆ ಮೇಲ್ಜಾರಿದ ನೀರ ಮುತ್ತಲ್ಲೂ!


                                           
- ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ
ಅಖಿಲಾ